Przy okazji dyskusji na temat pewnego wypadku narciarskiego na Skiforum, postanowiłem sprawdzić jak właściwie brzmi dekalog w oryginale. Konkretnie zaciekawiło mnie brzmienie punktu szóstego, dotyczącego zatrzymywania się na stoku. Zawsze lekko absurdalnym wydawał mi się zakaz zatrzymywania na stoku, jeśli ten stok ma kilka kilometrów długości i ma szerokość powyżej 100m. Tymczasem w wielu miejscach w sieci można znaleźć wersje z punktem szóstym o brzmieniu:

„Tylko w razie absolutnej konieczności narciarz może zatrzymać się na trasie zjazdu, zwłaszcza w miejscach zwężeń i miejscach o ograniczonej widoczności. Po ewentualnym upadku narciarz winien usunąć się z toru jazdy, tak szybko jak jest to możliwe.”

 

Inna wersja tego samego punktu, dostępna na przykład na stronach GOPR brzmi:

„Tylko w razie absolutnej konieczności narciarz może zatrzymać się na trasie zjazdu, zwłaszcza w miejscach zwężeń i miejscach o ograniczonej widoczności. Po ewentualnym upadku narciarz winien usunąć się z toru jazdy, tak szybko jak jest to możliwe. „

Tymczasem w aktualnym dekalogu FIS (obowiązującym od 2002 roku), dostępnym tutaj, punkt szósty ma brzmienie:

„Unless absolutely necessary, a skier or snowboarder must avoid stopping on the piste in narrow places or where visibility is restricted. After a fall in such a place, a skier or snowboarder must move clear of the piste as soon as possible.”

Po przetłumaczeniu otrzymujemy zapis, dostępny na przykład na stronach SITN

„O ile nie jest to absolutne konieczne, narciarz lub snowboarder musi unikać zatrzymania się na trasie zjazdu w miejscach zwężeń i miejscach o ograniczonej widoczności. Po upadku w takim miejscu narciarz lub snowboarder winien usunąć się z toru jazdy możliwie jak najszybciej.”

Różnica między tymi dwoma wersjami jest zasadnicza. Wersja pierwsza, pochodząca prawdopodobnie ze starej wersji dekalogu FIS sugeruje że na stoku nie wolno zatrzymywać się w ogóle. Wersja aktualna zabrania zaś zatrzymywania się tylko w przewężeniach i miejscach o ograniczonej widoczności. Jakie są konsekwencje tej różnicy? Takie że jeśli ktoś wjedzie w kogoś, kto zatrzymał się w widocznym miejscu, które nie da się zakwalifikować jako przewężenie, to jest to tylko i wyłącznie wina osoby nadjeżdżającej z góry. Tłumaczenia, że osoba zatrzymująca nie powinna tego zrobić i ponosi współwinę, nie mają żadnego podparcia w aktualnym dekalogu FIS. Zamiast więc ślepo wierzyć, że nikt nigdy przed wami się nie zatrzyma, planujcie trasę jazdy tak, aby być w stanie wyminąć każdą zatrzymującą się osobę. Dla niektórych nie jest to miłe, bo często będzie wiązać się z ograniczeniem prędkości, szczególnie na zatłoczonych stokach.

Dla porządku- przytaczam tłumaczenie dekalogu FIS ze strony SITN, wraz z komentarzem.

Powszechnie panuje opinia, że narty damskie to tylko kolorowe zabawki, nie nadające się do poważnej narty. Szczerze mówiąc, jeszcze kilka lat temu sam podzielałem to zdanie. Do rewizji poglądów nastawienia zmusiła mnie Żona, która zdecydowała że jej drugie narty muszą być też ładne. Rozpocząłem więc poszukiwania nart, które spodobają się wizualnie a jednocześnie będą prezentowały przyzwoity poziom, jeśli chodzi o konstrukcje i parametry. W grę wchodziła szeroko pojęta grupa allround. Z takimi założeniami wziąłem się za przeszukiwanie kolekcji różnych producentów. W opisach oczywiście każde deski były idealne, wiec te szybko odrzuciłem i skupiłem się na taliowaniu i konstrukcji nart. Pierwsza niespodzianka. Są w ofercie narty damskie, które odpowiadają konstrukcyjnie nartom z grupy Race danego producenta. Jeśli zaś popatrzymy na grupę allround, to w grupie kobiecej również są modele porównywalne do modeli unisexowych. Więc może damska narta to nie takie zło? Po kilku konsultacja w sprawie wyglądu znaleźliśmy kompromis- czyli deski, które zaspokajały poczucie estetyki Żony i jednocześnie były rozsądnie zbudowane. Te narty to Elan Pure Magic z sezonu 09/10.

Narty zostały zakupione (choć nie bez problemów, bo znalezienie wymaganej długości graniczyło z cudem) i zaakceptowane podczas jazdy. Pozostała jeszcze tylko sprawa osobistego sprawdzenia ile one są warte w jeździe. Zawsze o tym w sumie zapominałem na wspólnych wyjazdach, ale ostatnio zdarzyła się okazja nie do przepuszczenia. Musiałem odebrać Żonę z Istebnej. Złoty Groń pod nosem. Górka płaska, prosta i często zatłoczona, więc nie chciało mi się brać swoich desek. Za to wrzuciłem do bagażnika buty. Na miejscu przestawiłem wiązania przy pomocy monety(dziękuję Elanowi za system Fusion ) i tu nastąpiło tytułowe testowanie poczucia męskości. Ilu z was, czytający to w tej chili panowie, wystąpiło by na stoku na deskach widocznych powyżej? Muszę przyznać że czułem się trochę nieswojo na początku ale uczucie to ustąpiło jak już stanąłem na górze stoku i zacząłem jechać. Jakie wrażenia? Jedyny minus był taki, że czułem fakt, że narta jest o 10cm krótsza od moich desek. Poza tym nie poczułem praktycznie żadnych minusów. Narta trzyma się stoku, chętnie wchodzi na krawędź. Krawędzie trzymały, mimo że jazda była praktycznie na lodowym podkładzie. Podsumowując- damskie narty to takie same narty jak każde inne i śmiało mogą konkurować z analogicznymi modelami w grupie unisex. Każdemu kto twierdzi inaczej proponuję powtórzyć mój eksperyment, dobierając model damski i model unisex o porównywalnym przeznaczeniu.

Pozostał do opisania jeszcze jeden temat. Pod koniec sezonu 10/11, jedna z nart uległa uszkodzeniu. Na wierzchniej warstwie powstało uszkodzenie mniej więcej wielkości dwuzłotówki. Pal licho estetykę, uszkodzenie to niestety odsłoniło warstwę wzmacniająca z włókna szklanego, znajdująca się pod spodem. Uznałem że należy to jakoś zabezpieczyć. Sieć niestety nie jest zbyt bogatym źródłem informacji, jeśli chodzi o naprawy tego typu. Po krótkiej lekturze stronki o budowie nart postanowiłem radzić sobie sam i po prostu zalać uszkodzenie klejem epoksydowym (klej dwuskładnikowy, przeźroczysty). Zgodnie z zaleceniami z sieci użyłem żywicy która wiąże się przez 24 godziny. Brzegi uszkodzenia zostały wyrównane nożykiem, następnie teren operacjo został odtłuszczony spirytusem. Potem uszkodzenie zostało zalane żywicą (trzeba było tylko przymocować do brzegu narty kawałek plastiku, który uniemożliwił spłynięcie żywicy z narty). Skutki przeszły najśmielsze oczekiwania. Praktycznie już po samym zalaniu uszkodzenia narta zaczęła wyglądać tak, że trzeba było się przyjrzeć, żeby znaleźć naprawiany obszar. Ale postanowiłem jeszcze pokombinować. W markecie budowlanym znalazłem lakier w sprayu, który idealnie pasował do fioletowych elementów narty. Wykonałem maskę na uszkodzenie z gazety, nałożyłem kilka warstw lakieru i teraz to już naprawdę trzeba się dobrze przyjrzeć, żeby zauważyć naprawiane miejsce- można zresztą sprawdzić na poniższym obrazku.

Niestety, nie wykonałem zdjęcia stanu pośredniego, dlatego trzeba mi uwierzyć na słowo że wyglądało to tak dobrze, że właściwie można by już to zostawić. Lakier jak na razie się trzyma i nie przejawia chęci do odpryśnięcia. Troszkę się wytarł na załamaniu powierzchni narty, ale dalej wygląda to ok. Jeśli zdarzy się następny raz (trzymam jednak  kciuki żeby się nie zdarzyło ), położę lakier pod warstwę żywicy.

Dzięki zaangażowaniu wielu osób oraz uprzejmości ośrodka Czarny Groń koło Andrychowa, w ostatni weekend odbyły się zawody Skiforum. Jak zwykle impreza miała charakter rodzinny. Pogoda dopisała (to znaczy nie padał deszcz) i mimo ocieplenia zawody się odbyły. Atmosfera wspaniała i super było tam pojechać, mimo że niestety musiałem wracać do domu zaraz po pierwszym przejeździe. Pozdrowienia dla wszystkich spotkanych ponownie i świeżo poznanych osób!

Dla tych co się zastanawiają czy pojechać na następne zawody- zachęta w postaci filmu z pierwszej połowy imprezy.

Click here to view the embedded video.

Nie zmienia się wygrywającej kombinacji, więc w tym roku na wyjazd rodziny znów wybraliśmy się do Rużomberoka. Tym razem sami, bez znajomych, co skutkował tym, że trzeba było jeździć samemu, zmieniając się przy Zośce.

Zima w tym sezonie zaczęła się późno ale za to warunki śniegowe są o wiele lepsze niż w zeszłym sezonie. Śniegu było mnóstwo a dzień po naszym przyjeździe dopadało jeszcze ze 40- 50 centymetrów. Czynna były wszystkie wyciągi i wszystkie trasy a i miejsca między trasami nadawały się do jazdy. Z powodu opadów śniegu i wiatru przez pierwsze dwa dni granice między trasą i poza trasą bywały zresztą często niewidoczne, co skutkowało gwałtownym wpadaniem w kopny śnieg, co dla osoby na to nieprzygotowanej nie jest zbyt przyjemne Z wjeżdżaniem na nieubite mam też parę refleksji, ale o tym później.

Najpierw parę słów o ośrodku, bo poprzednio opis stacji ominąłem. Malino Brdo znajduje się w Wielkiej Fatrze, obok Miasta Ružomberok. Stacja składa się z dwóch „pięter”. Pierwsze piętro to gondolka wynosząca nas z wysokości 545 m do głównej części ośrodka, na wysokość około 900m. Na dół, do gondolki, prowadzi niebieska nartostrada, która nie powinna sprawić problemów nikomu. Pod dolną stacją gondolki znajduje się darmowy parking. Na górnym piętrze znajduje się kilka wyciągów o różnej długości- małe talerzyki obsługujące łączki dla początkujących i snowpark, oraz dość wolne krzesło (wyjazd na górę to około 8-10 minut) i dwie szybkie talerzówki obsługujące główne trasy ośrodka- głównie czerwone, z kilkoma odcinkami zaznaczonymi na czarno. Dodatkowo- jedna strefa freeride, nieprzytgotowywana przez ratraki. Wszystko prezentuje się tak, jak na mapie poniżej (po kliknięciu otworzy się strona ośrodka).

A teraz parę refleksji związanych z wyjazdem. Pierwsza dotyczy pogody i dziecka. Niezależnie od tego jak dziecko jest napalone na śnieg, przestaje się mu podobać jeśli ten śnieg pada z góry a do tego jest mocny wiatr. Chęć do powrotu do hotelu nadchodzi wtedy nagle i trzeba tą akcje wykonać szybko

Druga refleksja dotyczy wizyty w strefie freeride. To jednak zupełnie inna bajka niż jazda po świeżym śniegu leżącym na przygotowanej trasie. Szczególnie kiedy Przez łąkę przejechało się już kilkadziesiąt osób i zamiast gładkiej powierzchni masz przed sobą coś, co przypomina bardziej kartoflisko niż stok. Trzeba do tego więcej siły i zdecydowanie więcej umiejętności technicznych. Pocieszam się tym że większość narciarzy zaglądających na tą trasę miało te same problemy- czyli nurkowanie nart, zapadanie się jednej narty głęboko, podczas gdy druga jest przy powierzchni i tak dalej. Ale… zabawa fajna i na pewno będę polował na takie warunki.

Na koniec krótki film z wyjazdu. Niestety, ze względu na pogodę kamera rzadko była wyciągana z kieszeni i nakręcone ujęcia przedstawiały czasem wiele do życzenia. Na pewno będę musiał pomyśleć nad jakimś rozwiązaniem które ustabilizuje kamerę podczas kręcenia z ręki podczas jazdy (szczególnie na bardziej stromych odcinkach). Tu przydała by się dedykowana kamera sportowa z rybim okiem, ale na chwile obecną cena takiego rozwiązania (nagrywającego obraz HD) jest skutecznie odstraszająca

Z tego co dało się oglądać udało się zmontować krótki film, zapraszam do oglądania.

Click here to view the embedded video.

Od kilku lat prowadzona jest akcja „Podziel się nartami”. Inicjatorem akcji jest ksiądz Jan Byrt, z Parafii Ewangelicko Augsburskiej w Szczyrku-Salmopolu. W związku z powstaniem na stronie głównej sekcji „Narciarze Narciarzom” przypomniałem sobie o tej inicjatywie. Wysłałem maila do parafii z pytaniem czy akcja jest dalej prowadzona i dostałem następującą odpowiedź:

Tak akcja jest cały czas w tym roku od 6 stycznia !
Wczoraj podarowaliśmy ostatnie narty !

Ofiarodawców nart  bardzo mało  w tym roku a biednych ludzi coraz więcej !

Zbieramy wszystko co związane z narciarstwem aby móc zaszczepić bakcyla w narciarskiego także u tych , których nie stać na narty , buty, kijki, gogle , kaski !

Zapytania o sprzęt są z całej Polski . My teraz posiłkujemy się partnerskimi Parafiami w Niemczech i Austrii i niektórymi osobami z Polski !

Rozdaliśmy w ciągu 5 lat akcji 1678 par nart i 560 par butów i 276 kijków i parę gogli i kasków !

pozdrawiam
ks Jasiu Byrt

Dlatego zwracam się do Was z apelem- jeśli macie w domu sprzęt narciarski nadający się jeszcze do użycia, prześlijcie go na adres:

Parafia Ewangelicko Augsburska w Szczyrku-Salmopolu
ul. Wiślańska 62
43-370 Szczyrk-Salmopol

Jeśli ktoś chce poczytać więcej o tej akcji, niech wpisze w googla frazę „Podziel się nartami”.

Pozdrawiam i mam nadzieje  że apel ten nie przejdzie bez echa.

(źródło: http://ekai.pl)

Popadało śniegu przez ostatnie dwa tygodnie, więc postanowiłem że odwiedzę mój ulubiony ośrodek w Wiśle- czyli Stożek. Ośrodek ten darzę wielką sympatią, jednak ta sympatia była wystawiona na ciężką próbę przez ostatnie trzy – cztery sezony. Zazwyczaj wyglądało to tak że na 75% wrócę ze Stożka mocno wkurzony. Dlaczego? Stożek to góra która potrzebuje dużo śniegu. Gdy nie ma dużo śniegu to  na stoku błyskawicznie pojawiają się przetarcia i kamienie- jedyna rzecz jaka mnie zniechęca do jazdy. To pewnie pozostałość po zamierzchłych czasach, kiedy serwisy narciarskie były słabo dostępne i dziury/rysy w ślizgu zostawały na długi okres czasu. Dodatkowo Stożek trochę ucierpiał na wprowadzeniu przez inne ośrodki wyciągów krzesełkowych, co odciągnęło część klientów na inne, łatwiejsze stoki.

W tym roku sytuacja jednak wygląda zupełnie inaczej niż w poprzednie sezony. Pogody do śnieżenia armatkami nie było prawie wcale, temperatura kręciła się w Wiśle w okolicach zera, padał za to naturalny śnieg. Ze względu na lokalizacje, śnieg ten na Stożku trzymał się całkiem dobrze i utworzyła się całkiem solidna pokrywa śnieżna. Do deklarowanych aktualnie 80cm sporo brakuje ale po sobotnim wyjeździe wybaczam to naciąganie warunków. Po dużych opadach naturalnych śmiało mogę zareklamować tą górę.

Teraz o samym ośrodku. Stożek zlokalizowany jest w Łabajowie. Po drodze do ośrodka mijamy skocznię, na której na pewno trenował kiedyś Adam Małysz i która nadal jest używana. Podczas treningów musi być zamykana droga dojazdowa, bo przecina ona przeciwstok. To całkiem fajny widok jak skoczkowie po lądowaniu wybijają się w powietrze jeszcze raz, żeby przeskoczyć asfaltową drogę. Po minięciu skoczni jedziemy dalej w górę, mijamy pętlę PKS-u i jakieś 100m dalej trafiamy na pierwszy parking. Tu nowość – od sezonu 2011/2012 parking ten jest darmowy i darmowy jest też dojazd busikami do ośrodka. Można jednak pojechać jeszcze wyżej i po kilkuset metrach górskiej drogi (czasem warto założyć łańcuchy) docieramy na następny parking- zdecydowanie bliżej ośrodka, większy, ale płatny. Z tego parkingu jest już do wyciągu jakieś 300- 350 metrów i śmiało można pokonać ten dystans na piechotę, co wspaniale zastępuje rozgrzewkę. Dla wygodnych jest też opcja wjechania do góry saniami, jednak z tego parkingu jest to też opcja płatna.

Sam ośrodek składa się z trasy dla początkujących na dolnej polanie z wyciągiem talerzykowym i wyciągu głównego, który daje nam dostęp do trzech tras- niebieskiej nartostrady, która jest po prostu leśną drogą i nie jest zbyt pasjonująca oraz dwóch tras czerwono – czarnych. Mniej wprawni narciarze mogą ominąć czarne fragmenty tras, zjeżdżając na niebieską nartostradę nie przy górnej części wyciągu, lecz pod koniec czerwonej części trasy- górnej polany. Ze względu na tą specyfikę ośrodek można polecić narciarzom początkującym, którzy będą korzystać z dolnego wyciągu talerzykowego oraz dla narciarzy od poziomu zaawansowanego w górę. narciarze średniozaawansowani mogą mieć trochę problemów na stromych partiach, ale w sumie to dobry sposób żeby pozbyć się przedrostka „średnio” z opisu swoich umiejętności. Poniżej mapka ośrodka.

Oprócz darmowych parkingów są jeszcze inne nowości. Pierwsza- Stożek bierze udział w inicjatywie o nazwie „wspólny karnet w Wiśle”. Druga- pojawiła się oferta dla rodziców z dziećmi- dzieci do lat pięciu jeżdżą z rodzicami za darmo.

Wszystkie informacje o ośrodku można uzyskać na stronie ośrodka. Poniżej jeszcze film reklamowy ze strony ośrodka.

Click here to view the embedded video.

Udało się zmobilizować i wyjechać na śnieg w pierwsze święto. Cel- wyciąg Kiczera w Wiśle- Jaworniku. Ciepło, śnieg mokry, ciężki. Pojedyncze przetarcia ale kamieni na stoku nie było wiele. Fajnie było, choć krótko, oby tylko temperatura nie ściągnęła w tym tygodniu całego śniegu…

W tym roku, obejrzałem trailer, który mnie zachwycił…

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Pewnie każdy, kto został rodzicem, zastanawia się jakby tu nie rezygnować z wyjazdu na kilkudniową jazdę. Dokładnie w takiej sytuacji znalazłem się w zeszłym roku. Oczywiście nie pisze tu o sytuacji, kiedy dziecko zostaje w domu a my dezerterujemy na tydzień zostawiając problem opieki osobom trzecim. Jak więc wybrać się na narty z małym dzieckiem?  Nie będzie to szczegółowy poradnik, tylko opis jak wyglądał nasz wyjazd w sezonie 10/11, z naszą jedenastomiesięczną córką.

Podstawową decyzją był wybór miejsca. Mam to szczęście, że mieszkam na Śląsku i na Słowację mam rzut kamieniem, więc jest parę przyzwoitych ośrodków w zasięgu 3- 4 godzin samochodem. Co prawda finansowo nie jest dużo taniej niż w Austrii czy we Włoszech, ale argument, że w razie na przykład problemów zdrowotnych można się zebrać i być w domu w krótkim czasie, był dla nas ważny. Zacząłem więc przeglądać ofertę noclegową w ośrodkach Małej i Wielkiej Fatry, szukając kwatery spełniającej następne kryterium- lokalizacja przy stoku. Mieszkanie przy stoku pozwoliło przyjąć taktykę jazdy- jedno z nas opiekuje się Zośką, drugie w tym czasie jeździ, w połowie dnia zmiana. Możliwy jest także scenariusz kiedy jeździ się na zmianę po całym dniu. W takim przypadku mieszkanie zaraz przy stoku nie jest już niezbędne do życia.

Przy tych wszystkich założeniach wybór padł na ośrodek Malino Brdo i znajdujący się przy samych wyciągach hotel Malina. Plusy tego wyboru -mieszkając przy wyciągu, powrót z nart jednej osoby i wyjście na stok drugiej zajmowało kilkanaście minut. Dodatkowo, przy ładnej pogodzie można było wyjść z dzieckiem na rękach w okolice dolnej stacji i pokazać jak zjeżdża mama lub tata oraz szybko powrócić do pokoju, gdy pogoda się zepsuje lub gdy mróz jest za duży- to ważne w przypadku gdy dzieciak jeszcze nie chodzi. Jedzenie w hotelu było bardzo OK. Śniadania ze szwedzkim stołem i obiadokolacja z dwoma daniami do wyboru (wyboru trzeba było dokonać dzień wcześniej). Z minusów- hotel to niestety nie apartament. Odpadała więc opcja położenia Zośki spać i spotkania ze znajomymi, którzy byli tam razem z nami ze swoją córką, co byłoby bezproblemowe w przypadku wynajęcia apartamentu dla dwóch rodzin.

Sam ośrodek jest przyjemny, mimo dość kiepskich zeszłej zimy warunków pogodowych- śnieg był praktycznie tylko na trasie, w większości sztuczny. Nie ma tam co prawda setek kilometrów tras i jeździło się w zasadzie po jednej, ale nie należę do osób, które muszą mieć dużą ilość tras pod bokiem, żeby zaliczyć wyjazd do udanych. Na pewno jest to interesująca oferta dla ludzi ze Śląska, ze względu na małą odległość. Gdybym mieszkał w centralnej lub północnej Polsce, pewnie wybrałbym Austrię, bo żadna to różnica czy jedzie się te powiedzmy 10 czy 13 godzin.

Wniosek? Da się! Zeszłoroczny wyjazd był na tyle udany, że planujemy go powtórzyć w tym sezonie. Zmieni się tylko miejsce zakwaterowania- zamiast hotelu na górze będą to apartamenty przy dolnej stacji gondolki. Wyjazd z małym dzieckiem narzuca pewne ograniczenia i na pewno zmienia sposób spędzania czasu na wyjeździe, ale zdecydowanie warto! Należy tylko przed wyjazdem zdecydować jak chcemy zająć się dzieckiem i od tego uzależnić dalsze decyzje.

Niech odpadną ręce i nogi, robaki zapełnią trzewia, język skołowacieje a kruki wydziobią oczy każdemu, kto wam powie że obecnie nie używa się kijków do jazdy na nartach. Na pytanie- czy należy kijków używać odpowiedź jest jedna- TAK!

Kijki to często lekceważony element ekwipunku narciarza, mimo że jest to według mnie trzeci w kolejności jeśli chodzi o ważność- zaraz po butach i nartach. Są tak samo ważne jak drążek dla linoskoczka i służą do tego samego- zachowywania równowagi. Pozwalają nam utrzymać prawidłową sylwetkę i bez nich nie da się wykonać skrętu niektórymi technikami. Techniki które wymagają odłożenia kijów na bok istnieją, jednak ze względu na swoją specyfikę powinny być stosowane przez świetnych technicznie narciarzy. Niestety, wraz z wejściem nart taliowanych powstało przekonanie że kijki są zbędne i jeździ się bez nich. Konsekwencje tego niestety widać do dziś, szczególnie na mniej wymagających trasach. Ilość osób, która myśli że kije nie są im potrzebne jest w dalszym ciągu duża, dzięki czemu nasze stoki są dalej pełne ludzi którzy wyglądają jakby zbierali grzyby podczas jazdy bądź tez przygotowywali się do zagrania tytułowej roli w remake’u filmu „Goryle we mgle”.

Tymczasem prawidłowe użycie kijków nie jest wcale trudne. Ich podstawowa funkcja jest przyswajana instynktownie po kilkunastu minutach na nartach. Z kijkami prostują się plecy a ręce wędrują od razu bliżej ciała. To już wystarczy żeby początkujący narciarz wyglądał lepiej na stoku. Możliwość odepchnięcia się kijkiem na płaskim oraz podparcia się na kijku w kolejce to dodatkowy bonus. Bardziej zaawansowane użycie kijków- czyli akcentowanie skrętów, widoczne na poniższym filmie

Click here to view the embedded video.

to tylko kwestia czasu i chęci (źródło filmu: skionline.pl).

Zanim jednak zaczniemy ich używać, należy je kupić. Tu zachodzi często pytanie- jaka długość kijków jest dla mnie odpowiednia? Metoda doboru kijka jest prosta i znana od lat. Należy obrócić kijek rączką do dołu, oprzeć o ziemię i chwycić ręką pod talerzykiem. Kąt między przedramieniem a ramieniem powinien wynosić 90 stopni.  Można uwzględnić jeszcze fakt, że w rzeczywistości jest jeszcze pod nami narta, wiązanie i but narciarski i kupić kijki o rozmiar (czyli 5 cm) większe. Firma w przypadku kijków nie gra dla mnie żadnej roli. Pewnym kryterium doboru może być za to wielkość talerzyka- im większy talerzyk tym mniej będzie się zapadał w miękkim czy kopnym śniegu.

Ostatnią ważną kwestią jest jeszcze sposób użycia paska kijka. Niektórzy twierdzą że pasków nie należy używać w ogóle, ze względu na ryzyko kontuzji kciuka. Ryzyko oczywiście istnieje, lecz można je zminimalizować dzięki odpowiedniemu założeniu paska. Jak zakładać paski kijków? Dłoń w pętlę paska należy wsunąć odwrotnie niż podpowiada intuicja- od dołu. Następnie chwytamy kijek tak, aby pasek znajdował się między dłonią a uchwytem. Namawiam na mały eksperyment- założyć pasek w ten sposób, chwycić rączkę, podnieść kijek do góry i otworzyć dłoń. Kijek powinien opaść w dół i zwisać nam z nadgarstka. W ten sposób w sytuacji awaryjnej wystarczy tylko puścić kijek i już nie powstaje dźwignia która może uszkodzić nam dłoń. Eksperyment można powtórzyć stosując intuicyjne użycie paska- po otworzeniu dłoni kijek dalej w niej pozostaje i może powstać dźwignia powodująca kontuzję.

Oczywiście ryzyko kontuzji dalej istnieje, bo nie da się go zredukować do zera. Ten argument często podnoszą zwolennicy odcinania pasków. Moje zdanie na ten temat jest takie, że leżący luzem na trasie kijek stwarza większe niebezpieczeństwo dla innych niż zwisający nam z nadgarstka dla nas. Kijek można zgubić i bez upadku i niebezpieczeństwo stwarzamy podwójne- po pierwsze leży na trasie i ktoś może na niego najechać, po drugie podchodzimy po trasie, żeby go odzyskać. Każdy powinien brać ryzyko uprawiania narciarstwa na siebie a nie przerzucać go na innych użytkowników stoków.